Í gær keyrðum við frá LA og til Death Valley, Dauðadalsins. Dalurinn ber nafn með réttu, þarna er ekkert nema nokkrir indíánaættbálkar og móðir jörð sem sýnir hvað í henni býr.
Við keyrðum frá bænum Shoshone og niður í dalinn sem er tæpa 900m undir sjávarmáli eða lægsti punktur jarðar. Það eina sem blasir við manni er víðátta og sandflæmi með hinum ótrúlegustu jarðmyndunum. Á leiðinni niður hittum við sléttuúlf (coyote). Það var svoldið fyndið því við vorum ný búin að fara út úr bílnum og leyfa að Lóu að hlaupa um. Keyrðum svo aftur af stað, og vitið til, þarna stóð hann bara við veginn. Við fengum smá sjokk, því Lóa var nýbúin að spóka sig um þarna á vegkantinum.
Þá vildi ekki betur til en að barnið ældi út allan bílinn svo við þurftum að fara út þarna á meðal slléttuúlfanna og þrífa barnið. Maddý þorði fyrst ekki út úr bílnum, en sá sér siðan ekki annað fært en að vera til staðar ef til átaka kæmi. Sléttuúlfurinn þorði þó ekki í hana.
Þá keyrðum við til Badwater sem er lægsti punktur dalsins. Nafnið “Vontvatn” kom til því að ferðalangar gátu ekki gefið múldýrum sínum vatnið. Ástæðan er sú að vatnið er brimsalt, nei, miklu saltara! vatnið gufar síðan á flestum stöðum upp og skilur eftir sig margra ferkílómetra sléttu af hvítu saltlagi. Þetta var alveg ótrúleg sýn! Garðar var í essinu sínu, og ætlaði að byrja að uppskera.
Kíktum síðan á Golfvöll djöfulsins, Devils Golfcourse. Ótrúlegar saltmyndanir sem minna helst á hraunbreiður fylla dalinn. Eitthvað segir okkur þó að nafnið sé ekki hið upprunalega. Þaðan til Artists Palette. Þetta er eitthvað það merkilegasta sem við höfum séð. Hraun, salt og pastellitir mynda heilu fjöllin og dalina í ljósbleikum, pastelgrænum, svörtum, hvítum, gulum, appelsínugulum, já öllum litum! Okkur tókst því miður ekki að mynda þessa sýn, stundm þarf maður bara að taka hlutina inn…
Við enduðum síðan á því að kíkja á sandöldunar nyrst í dalnum. Það var eins og að vera komin í Sahara eyðimörkina. Það er ótrúlegt hvaða áhrif svona náttúruundur hafa á mann, maður breytist einhvernveginn í smákrakka og fer að hlaupa og hoppa um eins og vitleysingur. Lóa vissi ekki alveg hvað væri í gangi með foreldrana. (Vísum hér í videó af Garðari fyrir neðan).
Síðan keyrðum við yfir til Nevada í gegnum Beatty, mesta trailorparkskítapleis í heimi, og area 51, þar sem geimverurnar eru. Við urðum samt ekki vör við þær annars staðar en á túristaskiltum, sjoppum og utan á strippbúllum.
Nú erum við stödd í Las Vegas. Það var ótrúlegt að koma inn í borgina klukkan átta að laugardagskvöldi, þvílík vitleysa!! Inni í miðri eyðimörk sér maður bara ljósmengunina úr 100km fjarlægð og keyrir svo inn í dýrðina. Það er alveg ótrúlegt hvað þetta er stórt, maður þarf ekkert að ferðast til Evrópu, þarna er hún, París, Róm, Feneyjar og já líka Egyptaland!
