Garðar Stefánsson

Í gær gengum við svo gott sem í kring um alla San Francisco. Við byrjuðum á Filmore street sem er skemmtileg verslunargata sem liggur í gegnum Japanese Town. Við skoðuðum japanska hverfið, sem á sér merkilega sögu, en í dag er það nokkuð túristalegt og hefur fengið á sig vissan gervibrag. Það lumaði þó á nokkrum fallegum litlum húsum inni á milli og fullt af áhugaverðum leikfangabúðum, fyrir stóra sem smáa, svo við keyptum alls skonar smádót fyrir Lóu.

Þaðan gengum við í áttina að Golden Gate brúnni til að virða hana betur fyrir okkur. Við stoppuðum í smá stund á Marina ströndinni undir brúnni, hún er alltaf jafn geggjuð. Eftir það kíktum við á Fisherman´s Warf, sem er gamla fiskveiðihöfnin sem búið er að breyta í algjört túrista helvíti. Við bjuggumst nú ekki við miklu, en þetta var ennþá verra, túrisminn kann sko að stúta sjálfum sér. Þarna eru bara stuttermabola- og draslbúðir með fram öllu, og ekkert sem hefur neitt með fiskveiði eða hafnarstemmningu að gera, nema einstaka krabbabásar hér og það. Okkur leist ekki á blikuna, svo við keyptum okkur einn Ben & Jerry´s ís til að taka þátt í ruglinu og drifum okkur svo bara í burtu og enduðum í Ferry Plaza byggingunni undir Bay Brindge/Flóabrúnni, þar sem hægt er að kíkja í gourmet búðir og fá sér gott að borða. Veitingastaðirnir voru þó aaaaðeins of dýrir fyrir okkur.

Við enduðum svo daginn á því að taka gamlan San Fran sporvagn heim, sem var stuð í svona eina mínútu, og elduðum okkur kvöldmat í íbúðinni.

Núna erum við búin að eyða tveimur dögum í hinni yndislegu San Francisco borg. Íbúðin sem við erum í er ótrúlega hugguleg og bara við hliðina á Alamo Square Park, þar er leikvöllur sem Lóa getur leikið sér á og útsýni yfr alla miðborg San Fran.

Við byrjuðum á því að skoða Golden Gate Park, sem er hérna rétt hjá og alveg risa stór. Veðrið var flott, heiðskírt og um 18 stiga hiti, svo garðurinn var alveg stútfullur af fólki. Það er gaman að skoða mannlífið hérna, hér gerist allur andskotinn. Við sáum gamla kalla æfa bardagalistir, gamlar konur á hjólaskautadansæfingum, Swing dans kennslu, þar sem um 50 manns dansaði við skemmtilega tónlist, og allir tóku þá og dönsuðu við næsta mann. Garðurinn hefur upp á margt að bjóða. Við skoðuðum Conservatory of Flowers, þar sem Lóa hljóp á milli blómabeða. Þaðan kíktum við á De Young museum, stórstkemmtileg koparklædd bygging eftir Herzog & de Meuron og spókuðum okkur svo um í Japanska Tegarðinum á meðan Lóa svaf.

Eftir það kíktum við á göturnar Height og Ashbury, sem er alveg stórskemmtilegt hippahverfi með flottum Vintage búðum og góðu kaffi. Garðar fékk sér flottan jakka, hann er heldur betur að fitta inn í hommaborigna.

Í dag gengum við svo áfram um borgina í sólinni. Við kíktum á Lower Heights og  síðan í Mission hverfið þar sem við fengum okkur trylltan ís á Bi-Rite Creamery og skoðuðum hverfið. Héldum síðan niður í miðbæ þar sem við spjölluðum við nokkra heimilisleysingja, en hér er alveg nóg af þeim, fórum í Yerba garðinn og kíktum á SFMOMA safnið og keyptum þar ART FOR BABIES fyrir Lóu.

Í kvöld hittum við svo Áu vinkonu okkar og kærastann hennar NIck á frábærum mexíkóskum vegan stað í Mission, sem Nick benti okkur á. Það er sko alveg óþarfi að borða hormóna- og pensilínsprautað kjöt þegar maður kemst í svona snilld.

Við eyddum öðrum degi í Sonoma þar sem við hjóluðum um vínekrur dalsins og smökkuðum á hágæða vínum. Maddý lærði nokkra takta meðal annars hvernig á að handleika rauðvínsglas til þess að ná fram rétta lit vínsins. Svo var smakkað. Við kvöddum svo Sonomadalinn, keyrðum í gegnum Napa dalinn og í átt til San Francisco. 

Áður en við komum til San Fran kíktum við í enn einn skóginn, Muir woods. Muir woods er verndaðir rauðskógar (redwoods) sem er mjög nálægt þokuborginni. Búið er að túristavæða Muir woods svo að „villta lífið“ verði ekki fyrir skaða af mannfólkinu. Þannig er búið að búa til skemmtilega gönguleiðir í kringum tréin og saga og líffræðilegar upplýsingar um skógana eru um allt. 

Frá Muir woods keyrðum við yfir Golden Gate brúna og til San Francisco. Stoppuðum og fengum okkur pizzu dagsins í Berkeley, hjá Cheeseboard Collective. Ruddalegar góðar sneiðar sem við snæddum þar og svo eyddum við drjúgum tíma í að finna ódýrt hótel. Enduðum á því að sjálfsögðu að keyra í gegnum slummið hjá Oakland og eyddum nóttinni á frekar skrítntu móteli við hliðina á flugvellinum þar.

Núna erum við komin í miðbæ San Francisco, nánar tiltekið í huggulega viktóríska íbúð rétt hjá Alamo torgi, þar sem við munum eyða síðustu viku Ameríkuferðarinnar. Mælum með Airbnb.  

Í dag keyrðum við með ströndinni til Mendocino, sem er alveg æðislegur bær við Kyrrahafsströndina, í fallegri náttúru. Eins konar “Skagen” sumarparadís hér á svæðinu. Þar var reyndar varptími hjá fuglunum svo við þurftum eiginlega að hlaupa á milli staða til að taka myndir, og svo aftur inn í bíl. Fuglarnir voru heldur engin kríugrey, heldur risastórir svartir fuglar á stærð við fálka, sem stungu sér niður í áttina okkur til að fæla okkur burt.

Þaðan keyrðum við í gegnum vínekrurnar í Mendocino County og ókum meðfram Russian River til Sonoma og Napa dalanna frægu, þar sem allt snýst um vín. Við ákváðum að taka Sonoma fyrst, það er svona meira afslappað svæði, þar sem hægt er að fara í lautarferðir um vínekrurnar og verðin eru aðeins viðráðanlegri, meira svona lokal allt saman og minni túrismi. Við erum hérna á ekta vínhóteli, með sundlaug og spa og alles, þvílíkur lúxus frá ógeðslegu mótelum síðustu vikna!

Við leigðum okkur hjól og hjóluðum um Sonoma um eftirmiðdaginn. Það var ekkert smá fallegt að hjóla hérna um á milli hóla og hæða í kringum vínekrur og bleika kirsuberjablómans. Litlu blómin sem vaxa þeirra á milli til að auka gæði jarðvegsins eru í fullum blóma núna og setja mikinn svip á landslagið. Við náðum að kíkja á tvo vínsmökkunarstaði og smökkuðum 5 vín á hvorum stað. Seinni staðurinn, Buena Vista, var með ótrúlega góð vín. Fyrst fengum við freyðivín sem kom mikið á óvart, síðan Chardonnay hvítvín, sem var alveg ótrúlega bragðmikið og gott. Þá fengum við Pinot Noir frá 2006 og 2007, þar sem hið seinna var mun bragðbetra og enduðum svo á Zinfandel frá 2007, sem er ein aðal Sonoma þrúgan, og loksins Merlot frá 2008 sem kom virkilega mikið á óvart. Við enduðum á að kaupa Merlot flöskuna, hún var sú eina sem við höfðum efni á eftir daginn hehehe…og líka mjög góð.

Flest vínin hérna er ekki hægt að fá í búðum og sérstaklega ekki heima, svo við ætlum að sanka að okkur nokkrum vínum til að taka með okkur heim, helst eina af hverri þrúgu. Annars endaði dagurinn bara í heitapottinum með Lóu sem er orðin mikill gourmet-isti.

Í gær keyrðum við frá Oregon fylki og suður til Kaliforníu fylkis. Við keyrðum aftur að Kyrrahafsströndinni með Hwy 1, og nutum útsýnisins og náttúrunnar þar. Það var gaman að sjá allan rekaviðinn sem prýðir ströndina. Sums staðar er sandurinn meira að segja svartur, svo þetta minnir mikið á Ísland. Allt er bara einhvern veginn miklu stærra!

Síðan fórum við í Redwood Forest National Park til að dást að trjánum. Þessir Redwood skógar eru ótrúlegt fyrirbæri. Þeir hafa lifað af loftsteina, risaeðlur, ísaldir og hitastigsbreytingar, já eiginlega bara allar helstu raskanir jarðarinnar í hundrað þúsundir ára. Trén eru þau stærstu í heimi, hæð þeirra jafnast á við skýjakljúfa og breiddin er rosaleg. Það þyrfti amk 8 manns til að ná utan um þau stærstu.

Við gengum spöl inn i skóginn, sem var alveg hreint ævintýralegur. Trén eru svo há að lítið ljós kemst niður og skógurinn er mjög dimmur. Þykk þokan gaf honum enn dularfyllri blæ. Í skóginum búa svartbirnir og fjallaljón, ásamt alls konar snákum og froskum. Við rákumst sem betur fer ekki á það, aðeins lítinn bamba í vegkantinum. Maddý var samt alveg skíthrætt við þetta allt saman og gólaði eins og fáviti á meðan við gengum um skóginn -til þess að fæla burtu kvikindin að eigin sögn.

Núna erum við stödd á móteli við Kyrrahafsströndina, í litlum afskekktum bæ sem heitir Fort Bragg. Hér eru litlar vínekrur dreifðar um hlíðarnar, við ætlum að kíkja betur á þær á eftir.

Afsakið bloggleysið síðustu daga en við höfum verið upptekin í Portland, Oregon, þar sem við höfum gist hjá Viðari, frænda Garðars, og Andreu konu hans. Portland er stærsta borg Oregon en samtals um 2.2 milljónir manna búa þar og á nærliggjandi svæðum. Borgin er hreint út sagt algjör snilld og ein af skemmtilegustu áfangastöðum Ameríkuferðar okkar.

Borgin samanstendur af skemmtilegum hverfum, góðum almenningssamgöngum og vingjarnlegu fólki. Hvarvetna má finna töff og öðruvísi verslanir, virklega góða veitingastaði, almenningsgarða, sjálfstæð kvikmyndahús, skemmtistaði og viðburði. Ástæðuna fyrir bloggleysi var fyrst og fremst vegna þessa: Við vorum hreinlega of upptekin að upplifa borgina ásamt gestgjöfum okkar Viðar og Andreu.

Við mælum eindregið með því, þ.e. ef að þið stoppið einhvern tímann í Portland, að kíkja Powell bookstore (ein flottasta bókabúð veraldar), borða voodoo doughnuts (the magic is in the hole), drekka kaffi á the Fresh Pot (með betra kaffi sem við höfum drukkið), labba um á Hawthorne, fara á djammið í Portland á reiðhjólum og góla eins og sléttúlfur þegar miðnætti fer að nálgast og panta vegeterian pylsu á eþópískum veitingastað/rokkstað.

Takk Andrea og Viðar fyrir frábærar stundir! Við áætlum að fara aftur í sérferð til Portland’s sem allra fyrst.

Við keyrðum til Salt Lake City í gær og kíktum á hjarta Mormóna trúarinnar á Temple Square. Salt Lake City er undarlegur staður og Mormónar hafa heljartak á borginni því í miðri borginni er risastórt svæði tileinkað þeirra trú og þar blasa við glæsilegar kirkjur og heilu háhýsin sem tilheyra The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Borgin gæti ekki verið í fallegra bæjarstæði en hún er við The Great Salt Lake og er umkringd stórbrotnum fjöllum.

Í mormónastemmningunni kíktum við í Visitor Center þar sem mormónastelpa eða “systir” frá Suður-Kóreu tók á móti okkur og fræddi okkur um trúnna. Ég tók vel í allt sem hún sagði og sagði við hana að Temple Square væri ástæðan fyrir því að við værum í Salt Lake City (þ.e. merkilegt að þessi trú/stofnun skuli vera jafn sterkt áhrifaafl í heilu Utah fylki). Maddý leist ekkert á blikuna og hélt að ég væri að fara skrá fjölskylduna í söfnuðuinn þannig að við stoppuðum stutt við hjá Suður-kóreisku systurinni og fengum okkur árbít í einum af fallegum görðum Mórmóna.

Frá Salt Lake City keyrðum til Idaho fylkis þar sem við sáum hina flotta Shoshone fossa sem eru rétt hjá Twin Falls bænum. Þessir fossar voru glæsilegir og það er merkilegt hversu mikil náttúrufegurð er að finna í Bandaríkjunum. Idaho minnti okkur mikið á Ísland. Lóa fékk útrás og fékk að hlaupa á túristasvæðinu í kringum fossinn, enda búin að vera drepast úr leiðindum í bílnum í þó nokkra tíma.

Við gistum svo á hóteli í höfuðborg Idaho, Boise, og stefnum á að keyra til Portland, Oregon, í dag að hitta Viðar frænda og Andreu konu hans þar sem við verðum í fjóra daga.

Í gær keyrðum við frá Gljúfrunum miklu og niður í Villta vestrið. Það er ótrúlegt hvað landslagið og náttúran er fljót að breytast hérna. Eina stundina vorum við stödd í snævi þöktum greniskógi og þá næst var maður staddur á rauðum og þurrum leirnum í Villta vestrinu.

Það sem kom okkur á óvart var indíánasamfélagið hérna. Myndin af átökum glæstra indjána við kúreka, sem maður kannast við, er mjög fjarri raunveruleikanum. Hér eru það í rauninni þeir innfæddu sem eru kúrekarnir. Félagsleg vandamál blasa hvarvetna við, og hin gamla indjánamenning er orðin að söluvarningi. Fólkið býr í kofum byggðum úr vanefnum eða svona vinnuskúrum eins og við þekkjum heima. Einhverra hluta vegna eru samt 5-7 pallbílar við hvern kofa, bílana er greinilega auðveldara að verða sér úti um en þak yfir höfuðið.

Við keyrðum í gegnum tvo bæji á leið okkar til Monument Valley, bæjina Tuba City og Kayenta. Því miður var það ekki skemmtileg upplifun og minnti hvað helst á þá þróun sem hefur orðið á Grænlandi, þetta er einskonar vanþróun og árekstrar vestræns samfélags við hina innfæddu og menningararfleifðina sem þeir búa yfir. Mjög leiðinlegt að sjá þetta. Í Kayenta vorum við áreitt af blindfullum innfæddum manni með kúrekahatt sem vildi betla af okkur 10 dollara. Við ákváðum að drulla okkur bara í burtu.

Monument Valley, á mótum Arizona og Utah, var stórbrotinn, eins og öll náttúran hérna. Risastórir stólpar rísa úr jörðinni og mynda ótrúlegustu skúlptúra og form. Þetta var mjög fallegt. Þetta er staður sem hefur verið notaður í mörgum bíómyndum, t.d. Forrest Gump. Við keyrðum áfram inn í Utah, og það kom okkur á óvart hvað það er fallegt hérna. En þar er sömu sögu að segja og í Arizona. Samfélagið hérna er ótrúlega sorglegt og mikil fátækt og alveg ljóst að hér ræður mormónakirkjan ríkjum. Nátturan bætir þó upp fyrir eymdina hérna í suður Utah, risastórir rauðir klettar mynda ótrúlegustu form, alveg gullfallegt. Spanish Trail er ekkert smá fallegt svæði með rauðum klettum og gljúfrum á gömlum kúrekaslóðum. Það er mjög fyndið að sjá hestana hérna, þeir eru allir alveg jafnljótir og hesturinn hans Lukku Láka.

Í dag keyrum við að Salt Lake City, frá öllum kúrekum/indjánum, það verður spennandi að sjá hvernig mormónarnir hafa það norðar í fylkinu.

Eftir ævintýralega nótt í Las Vegas, Nevada, þar sem við fjölskyldan keyrðum dauðþreytt um The Strip á laugardagskvöldi lögðum við snemma í hann á sunnudegi í átt til Grand Canyon (Gljúfrin miklu) í nágrannafylkinu Arizona. Farið var úr sumarfötunum og í vetrargallann. 

Á leiðinni til Grand Canyon stoppuðum við hjá hinni heimsfrægu Hoover Dam sem byggð var á kreppuárunum í Bandaríkjunum. Þetta var stutt stopp, eiginlega svona “stop, take a picture, and get the hell outta here” móment. Engu að síður falleg stund og við náðum nokkrum góðum myndum úr bílnum.

Grand Canyon eða Gljúfrin miklu eru gljúfur í Arizona fylki sem Colorada áin hefur mótað í gegnum aldirnar. Við keyrðum í ca. 4 tíma og enduðum í 2250 metra hæð yfir sjávarmáli þar sem við gistum í bjálkakofa á sjálfri gilsbrúninni! Það var vægast sagt ótrúleg lífsreynsla og Grand Canyon er eitt það merkilegast sem við höfum séð. Gljúfrin sjálf skapa einstaka stemmningu sem að erfitt er að lýsa í rituðu máli. Það ríkti dásamleg kyrrð og útsýnið var stórbrotið. Okkur leið alveg hreint yndislega þarna.

Kannski var það stemmningin, eða vottur af háfjallaveiki, en þá minnti bjálkakofinn einstaklega mikið á hótelið úr Twin Peaks sjónvarpsþáttunum sem gerði þetta að einstaklega undarlegri upplifun, ekki síst þegar starfsfólkið var eins og ómyndarleg útgáfa af karakterunum úr þáttunum.

Í gær keyrðum við frá LA og til Death Valley, Dauðadalsins. Dalurinn ber nafn með réttu, þarna er ekkert nema nokkrir indíánaættbálkar og móðir jörð sem sýnir hvað í henni býr.

Við keyrðum frá bænum Shoshone og niður í dalinn sem er tæpa 900m undir sjávarmáli eða lægsti punktur jarðar. Það eina sem blasir við manni er víðátta og sandflæmi með hinum ótrúlegustu jarðmyndunum. Á leiðinni niður hittum við sléttuúlf (coyote). Það var svoldið fyndið því við vorum ný búin að fara út úr bílnum og leyfa að Lóu að hlaupa um. Keyrðum svo aftur af stað, og vitið til, þarna stóð hann bara við veginn. Við fengum smá sjokk, því Lóa var nýbúin að spóka sig um þarna á vegkantinum.

Þá vildi ekki betur til en að barnið ældi út allan bílinn svo við þurftum að fara út þarna á meðal slléttuúlfanna og þrífa barnið. Maddý þorði fyrst ekki út úr bílnum, en sá sér siðan ekki annað fært en að vera til staðar ef til átaka kæmi. Sléttuúlfurinn þorði þó ekki í hana.

Þá keyrðum við til Badwater sem er lægsti punktur dalsins. Nafnið “Vontvatn” kom til því að ferðalangar gátu ekki gefið múldýrum sínum vatnið. Ástæðan er sú að vatnið er brimsalt, nei, miklu saltara! vatnið gufar síðan á flestum stöðum upp og skilur eftir sig margra ferkílómetra sléttu af hvítu saltlagi. Þetta var alveg ótrúleg sýn! Garðar var í essinu sínu, og ætlaði að byrja að uppskera.

Kíktum síðan á Golfvöll djöfulsins, Devils Golfcourse. Ótrúlegar saltmyndanir sem minna helst á hraunbreiður fylla dalinn. Eitthvað segir okkur þó að nafnið sé ekki hið upprunalega. Þaðan til Artists Palette. Þetta er eitthvað það merkilegasta sem við höfum séð. Hraun, salt og pastellitir mynda heilu fjöllin og dalina í ljósbleikum, pastelgrænum, svörtum, hvítum, gulum, appelsínugulum, já öllum litum! Okkur tókst því miður ekki að mynda þessa sýn, stundm þarf maður bara að taka hlutina inn…

Við enduðum síðan á því að kíkja á sandöldunar nyrst í dalnum. Það var eins og að vera komin í Sahara eyðimörkina. Það er ótrúlegt hvaða áhrif svona náttúruundur hafa á mann, maður breytist einhvernveginn í smákrakka og fer að hlaupa og hoppa um eins og vitleysingur. Lóa vissi ekki alveg hvað væri í gangi með foreldrana. (Vísum hér í videó af Garðari fyrir neðan).

Síðan keyrðum við yfir til Nevada í gegnum Beatty, mesta trailorparkskítapleis í heimi, og area 51, þar sem geimverurnar eru. Við urðum samt ekki vör við þær annars staðar en á túristaskiltum, sjoppum og utan á strippbúllum.

Nú erum við stödd í Las Vegas. Það var ótrúlegt að koma inn í borgina klukkan átta að laugardagskvöldi, þvílík vitleysa!! Inni í miðri eyðimörk sér maður bara ljósmengunina úr 100km fjarlægð og keyrir svo inn í dýrðina. Það er alveg ótrúlegt hvað þetta er stórt, maður þarf ekkert að ferðast til Evrópu, þarna er hún, París, Róm, Feneyjar og já líka Egyptaland!

Í gær keyrðum við suður til Los Angeles. Við byrjuðum daginn á því að heimsækja Solvang, sem er heldur betur sérstakur staður. Solvang er lítið bæjarfélag sem var stofnað af dönskum innflytjendum snemma á 19.öld.  Bærinn hefur síðan þróast í eins konar danskt útópíuland, þar sem bindingsverkshús og vindmillur standa við blómaskreyttar götur með gömlum ljósastaurum og danska fánanum. Hvert einasta hús í bænum er í “dönskum stíl”, eða eins og Solvang túlkar hann, þá eru það steypt hús með ámáluðum trébitum sem líkjast bindingsverki og múraðri áferð þar á milli. Sökklarnir eru sums staðar hlaðnir úr rauðum múrstein, sem einhverra hluta vegna er holur og gefur frá sér tómahljóð.

Þetta litla gervisamfélag býður upp á alls konar “danskar” upplifanir, bakarí, bókahorn með H.C. Andersen ævintýrum og fríkadellur. Við stoppuðum þarna stutt og fengum okkur kaffi og eina barnabók. Þetta var mjög skondin og súrrealísk upplifun.

Eftir það keyrðum við með ströndinni og til Santa Barbara, eða Kalifornísku riveríuna. Við kíktum á Santa Barbara Mission, klaustrið og þar var 25°C og sól svo við skelltum okkur á ströndina með Lóu og skoðuðum gömlu trébryggjuna.

Síðan keyrðum við með fram Pacific Hwy, í gegnum Malibu, þar sem Hollywood stjörnurnar eiga glæsivillur og einkaströnd. Öll strandlengjan var troðfull af brimbrettaköppum. Þarna sáum við líka bækistöðvar Davids Hasselhoffs og félaga hjá strandvörðum.

Við enduðum svo daginn á því að keyra inn í LA, tékkuðum á Beverly Hills, Robertson Boulevard og Hollywood. Okkur fannst ekki mikið til koma, en umferðin hérna er ógeðsleg! Ekkert nema bíll við bíl alla borgina og það tekur allt upp í tvo tíma að komast á milli hverfa.

Garðar snillingur pantaði aftur hótelið, það var sama saga og síðast, hann fann mótel í aðalghettoinu í LA, Compton. Eða eins og N.W.A. túlkuðu það, Straight outta Compton.

Þetta er upplifun!

Í gær keyrðum við frá San Francisco og suður með Hwy 1 í áttina að LA. Við komum við á hinum stórfenglega Monterey Bay, og fórum á sædýrasafnið þar. Það var alveg ótrúlega gaman og flott, en safnið var sett upp í gamalli sardínuverksmiðju við gömlu höfnina í Monterey með útsýni yfir flóann. Lóa skemmti sér konunglega, og var skatan í miklu uppáhaldi.

Eftir það gengum við um Monterey og skoðuðum seli sem bökuðu sig í sólinni á ströndinni. Það var svolítið fyndið að fyrst löbbuðum við bara framhjá þeim án þess að taka eftir þeim, og héldum að þetta væru steinar. Síðan kom Maddý auga á einn sel á bakaleiðinni og það tók okkur um 15 mínútur að átta okkur á því að þarna lægju 500 selir í sólbaði (sjáið myndina!)

Eftir Monterey tók við barnastóladrama sem er ekki skemmtilegt að segja frá, en í grófum dráttum tók það okkur 2 daga og 5 starfsmenn Hertz að finna stól sem passaði fyrir barnið (En Lóa var búin að æla þrisvar sinnum af bílveiki því það fór svo illa um hana….prinsessan)

Síðan keyrðum við í áttina að Santa Barbara og fórum Hwy 1 um BIG SUR svæðið. Það er alveg stórfengleg strandlengja þar sem Kyrrahafsöldurnar brotna risastórum á klettum og “Redwood” grónum hlíðum. Það vildi svo heppilega til að sólin var einmitt að setjast þegar við keyrðum þarna um, svo þetta var alveg ótrúlega fallegt og rómantískt…fyrir utan ælandi krakkann auðvitað.

Erum núna á vegamóteli í bæ sem við vitum ekki hvað heitir, en fulli kallin fyrir ofan er búinn að vera öskrandi og lumbrandi á húsgögnum í alla nótt, eða eins og Garðar kallar það, þetta er upplifun!